Seedthawudthi's profile-*'*-MoMMaMKunG-*'*-PhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
|
-*'*-MoMMaMKunG-*'*-[[ขอต้อนรับเข้าสู่เรื่องราวอันไร้สาระของผู้ชายคนนึง]] January 14 เอนท์............กลับมาแว้วววววววว หลังจากหายไปน๊านนาน จะปีได้แล้วมั้งเนี้ย เห้อ............จะเอนอยู่แล้วอีกเดือนนิดๆเองเศร้าจัง อยากให้ยืดออกไปอีกซัก 3-5เดือนจัง(ที่มีเวลาละไม่ทำ - * -) ฮาๆๆ เด๋วก็จะจากเพื่อนๆและ จากโรงเรียนเดิมๆ จากอาจารย์เดิมๆ ที่เคยกันมา6ปี และที่สำคัญจากเทอคนนั้น แต่บ้านเราก็ใกล้กันเน๊อะ^^ ช่วงนี้โรคเก่ากำเริบอีกแย้วครับปวดเข่ามากมาย สงสัยจะเดิมม่ะด้ายแย้ว เว่อร์ๆ แต่ก็ปวดจิงๆตอนนี้ก็ปวดไหล่ ปวดอะไรนักหนาว่ะกรุนิ เอาไว้ถึง"วันที่ดีๆอีกถึง3วันจะมาอัพนะ" หยุดไปซักแป๊ปนึงก่อน เด๋วกลับมาอัพ โชคดีคร๊าบบบบบบบบ อ่อลืมไปสวัสดีปีใหม่ทุกคนคร๊าบบบบบบบบขอห้ายมีฟามสุขมั่กๆตลอดปีนะ แมวอ้วน รักนะหมูอ้วน April 23 My Dear My Love My Lifeหลังจากที่ผมเศร้ามานานกับความรักที่ไม่สมหวัง ในที่สุดวันนี้ผมก็เริ่มต้นได้อีกครั้งอย่างที่ผมไม่คาดคิดมาก่อน เทอคือคนที่ผมใฝ่ฝัน เทอคือคนที่ผมทำทุกอย่างที่ทำให้เทอมีความสุขแบบลับๆ(อย่าคิดมากนะ) เทอคือคนที่ผมมีปัญหาอะไรก็คอยปรึกษาเทอ และเทอก็ปรึกษาผม และเทอก็คือ"เพื่อนสนิท"ของผมตลอดเวลา5ปี เรื่องราวของผมกับเทอมันยาวมาก ยาวกว่าเรื่องที่ผ่านมาจะให้เล่าดีมั้ยเนี้ย แต่เล่าไปก็คงจะมีแต่คนว่าเราว่าเจ้าชู้แน่ๆ จิงๆเราป่าวเจ้าชู้น้า เข้าใจคำว่าแอบรักป่าว แอบรักแบบที่คิดว่าเปนไปไม่ได้ เรามาเริ่มเรื่องกานดีกว่า เทอคือผู้หญิงคนแรกที่ผมมองแล้วตาค้างตอนเข้า ม1 เทอคือคนที่ผู้ชายทุกคนหมายปอง แต่ผมก็รู้ว่าผมเปนได้แค่หิ่งห้อยสู้แสงจันทร์ไม่ได้หรอก ผมกับเทอรู้จักกันและเปนเพื่อนกันตลอดมา เทอคือแฟนของเพื่อนสนิทของผม และแฟนของผมก็คือเพื่อนสนิทของเทอ เห้อ.............. เรื่องราวมันไม่น่าจะลงเอยกันได้เลย ตลอดเวลาที่เราคบกันมา5ปี เกิดเรื่องราวมากมาย มันทำให้ผมเกือบจะมีเรื่องกับเพื่อนสนิทของผม เปนเพราะผมห่วงและแคร์เทอมากเกินไป ผมรู้ว่าผิด ทั้งๆที่ตัวผมเองก็มีแฟนเหมือนกัน แต่ยังไงผมก็ยังห่วงเทอ เรา2คนเหมือนจะไม่มีทางลงเอยกันได้เลย แต่แล้วโชคชะตาก็เปนใจให้ผม เพราะที่ รร มีงานที่จะต้องส่งอาจารย์เปนการแสดงละครภายในห้อง และผมก็ถูกรับเลือกเปนพระเอกแล้ว เทอก็ถูกเลือกให้เปนนางเอก ทั้งๆที่ผมก็ลุ้นกลัวจะไม่ให้เทอเปนนางเอก เพราะผมกลัวจะลืมเทอไม่ได้ แต่เทอก็ถูกเลือก และแล้ววงล้อแห่งความรักของผมก็เริ่มเดินหลังจากที่มันเดินอย่างช้าๆ แต่การเดินคราวนี้มันเร็วขึ้น เร็วขึ้น และเร็วขึ้นมากๆ จนในที่สุด เราทั้งสองก็อยู่ด้วยกัน(เรื่องราวเหมือนเรียบง่าย แต่จิงๆไม่ง่ายนะครับ แต่ผมไม่อยากเล่า^^ ) คริๆ ดีใจมั่กๆ คนที่ผมอยากคบด้วยที่สุด คนที่ผมเปนห่วงอยู่เสมอๆ คนที่ผมแอบมองในบางครั้ง ตอนนี้ก็มาอยู่ข้างกายของผม เทอคือที่รักของผม เทอคือคนที่เอาหัวใจผมไปหมดแล้ว เทอคือชีวิตส่วนหนึ่งของผม "เค้าจะไม่นอกใจตัวเองนะ สัญญา ^^" รักเทอจังเลยที่รักของเค้า December 07 First Love But Is't First Love & End Of Love(Ep2)ต้องมาเขียนใหม่อีก ต้องอ่าน ตอน1 ตอน2 ตอนจบ นะฮะอย่าสบสนๆ
และแล้วเขาและเทอก็เปนคนรักกัน ถึงแม้ว่าทั้งคู่จะไม่เข้าใจว่าคำว่าแฟนเปนยังไงทั้งคู่เลยไม่ได้เปนแฟนกัน แต่ก็มีความหมายเหมือนกัน เรื่องของเราทั้ง3คนก็ผ่านกันมานานพอควร จนถึงวันเวลาจบ ป6 ผมคิดว่าผมและเพื่อนผม และเทอ คงจะไม่ได้เจอกันอีก อีกสักพักก็คงจะลืมเทอได้ ในระหว่างปิดเทอมผมก็เที่ยวเล่นประสาเดะ คือ กิน นอน เล่น ตามประสาเดะสมบูรณ์(อ้วนอะแหละ) แต่ผมก็เข้า รร สุรศักดิ์ได้ และเพื่อนสนิทของผมก็เข้าได้เหมือนกัน ผมคิดในใจ เราคงจะได้เจอเทอคนนั้น แต่มันไม่เปนอย่างนั้น เทอไปเข้าอีก รร หนึ่ง ผมก็เลย เออก็ดีเหมือนกัน เราคงลืมเทอได้แต่โชคชะตาเล่นตลก วันนึงวันที่ผมไปเยี่มครูที่ รร เก่าผมไปกับเพื่อนของผมแค่2คนไม่ได้นัดคนอื่นไปเลย ดันไปเจอกับเทอคนนั้น ทั้งที่ไม่ได้นัด มันทำให้ผมนึกถึงวันเวลาที่ผ่านมา ผมเลยตัดสินใจโทรหาเทออีกรอบ แล้วเราก็คุยกันคุยๆๆ จนเวลาผ่านไปครึ่งปี ผมไม่สามารถติดต่อเทอได้เลย ผมโทรหาเทอได้แต่เทอไม่เคยอยู่บ้านผมทำอย่างนี้ซ้ำๆกันเกือบจะทุกวันก็ไม่เคยเจอจนเกือบจะทำให้ผมลืมเทอได้ โชคชะตาเล่นตลกอีกแล้วครับ ผมโทรและคนรับสายคือเทอ ไม่น่าเชื่อว่าเทอจะรับ และเรา2คนก็ได้คุยกันอีก แต่ผมมารู้อีกทีคือเทอมีแฟนแล้วและเลิกกันแล้วและเทอยังไม่อยากจะติดสินใจคบครัยอีกในตอนนี้ ผมก็ไม่ได้ว่าอะไรผมยอมสู้ ผมพยายามสู้กับกำแพงภายในใจของเทอไม่ว่าจะโดยวิธีอะไรก็ตาม และนี้ครั้งแรกและครั้งเดียวที่ผมคุยโทรศัพท์นานมากคือ ตั้งแต่เวลา18.00ถึง6.00 ผมคุยกับเทอเหมือนเทอเปนส่วนหนึ่งในชีวิตของผม และแล้ววันที่เปนทางแยกระหว่างการเดินของชีวิตผม เทอมีประจำเดือน(ขอโทษนะครับที่ไม่สุภาพ) และผมไม่รุ้ว่าเทอมีแต่มันคงจะใช่ เพราะผมก็พึ่งจะรู้ตอน ม3 ว่าเวลาผู้หญิงมีประจำเดือนจะมีอารมโกดง่าย ขี้โมโห แต่ในขณะนั้นผมไม่รู้ เทอโกดผมตะคอกผม มันทำให้ผมคิดว่า เราผิดหรอที่เปนห่วง เราผิดหรอที่โทรไป ผมเลยวางสายไป และหลังจากนั้นผมก็ไม่สามารถติดต่อเทอได้เลย ผมรู้สึกเศร้าใจมากๆ และคิดมาตลอดเวลาว่าเราทำไรผิด แต่ผมก็คิดได้แค่ในใจ จนมีคนๆนึงมาดูแลรักษาผม ผมเลยตัดสินใจคบกับเทอ แต่ในใจผมไม่เคยลืมเทอได้แม้แต่วันเดียว และแล้ววันที่ฟ้าเล่นตลกก็มาหาผม วันวาเลนไทเทอโทรหาผมแล้วถามว่า"มีคนจะให้ของขวัญยัง"แต่ผมกลับตอบไปว่า"เรามีแฟนแล้ว"มันเปนสิ่งที่ควรจะทำแต่มันก็ขัดแย้งกับใจของผม เพราะใจจิงผมอยากจะบอกว่า"ยังเลยก็ว่าจะซื้อให้เทออยู่อ่ะ"แต่ผมทำไม่ได้เพราะผมมีแฟนแล้ว แล้วเราก็ม่ายด้ายคุยกันเลย เปนเวลา1ปีเต็ม แล้วผมก็เลิกกับแฟนของผม และแล้วผมก็ขึ้นชั้น ม4 ม ปลายซะที ผมได้รู้จักเพื่อนใหม่ๆ ห้องใหม่ๆ พร้อมกับใจที่คิดว่าจะใหม่ แต่มันไม่ใช่ เมื่อผมรู้เพื่อนของผมคนนึงเปนเพื่อนกับเพื่อนของเทอคนนั้นผมเลยฝากเพื่อนผมคนนั้นถามอีเมลล์ของเทอคนนั้นมาให้ผม และผมก็ได้มาฮ่าๆๆๆ ดีใจสุดๆเนื้อเต้นเลย ผมก็คุยกับต่อและคิดว่าจะสานต่อความรักของผมให้มเหือนเดิม แต่ก็ทำไม่ได้เพราะเทอมีแฟน ผมเลยรอเทอ ถึงแม้ในระหว่างจะรอจะมีใครต่อใครเข้ามาในชีวิต แต่ผมก็ไม่เคยลืมเทอ(เหมือนหลายใจไงม่ายรุ้ แต่เวลาคบครัยคบคนเดวนะ^^) แต่เราก็ไม่เคยตรงกันซะที เราก็ไปดูหนัง กินข้าวกันตามประสาของเพื่อน จนวันนึงต่างฝ่ายต่างโสด ผมเลยตัดใจขอเทอเปนแฟน เทอก็บอกว่าคุยเรื่อยๆไอเราก็ไม่ได้ว่าอะไร เราก็คุยกันบ่อยๆถึงแม้โทรศัพท์จะนานๆทีแต่ในMSNเราก็บ่อยพอควร เราก็คุยกันเรื่อยๆ กรรมEp2 หายไปไหนอ่ะเขียนนานนะนั้น ถ้าหายก็นะเดาเรื่องราวเอาเองละกัน ขี้เกียจเขียนแว้ว First Love But Is't First Love & End Of Love(END)จนมาวันนึงเทอชวนผมไปกินข้าวตอนเย็น เทอบอกให้ผมออกมาหลังจากนี้อีก10นาทีเวลาตอนนั้นมันประมาณ19.15 พอ19.25ผมก็ออกจากบ้าน ไปถึงนั้นก็19.30 แต่เทอก็ยังไม่มา ผมโทรตามเทอหลายต่อหลายครั้ง เทอก็ยังไม่ถึงจนเวลาผ่านไปจนถึง20.30 เทอก็มาและเราก็นั่งกินข้าวกันและเดินกลับบ้าน เวลาในการรอคอย1ชม แต่เวลาที่อยู่กับเทอแค่30นาทีผมก็มีความสุขมากแล้ว แล้วเราก็ไปดูหนังกันลองของๆ อิอิอิ วันนั้นมีความสุขอีกแล้วแต่คราวนี้ผมไม่ใช่วิธีแบบเดะๆแล้ว คราวนี้ผมขอจับมือเลย แล้วเทอก็ตอบรับ มีความสุขๆแทบตัวลอยเลย จนกระทั่งวันนึง วันที่ทำให้ผมร้องไห้ วันที่ทำให้ผมรู้สึกเศร้า วันที่ผมรู้สึกว่าความจิงใจไม่มีในโลกแล้วหรอ แต่มันก็เปนวันที่จะทำให้ผมไม่โง่อีกต่อไป
ผมเอ่ยถามเทอไปว่า"เราเปนแฟนกันได้มั้ย" เทอเงียบหายไปพักใหญ่ๆ และกลับมาพร้อมกับคำตอบที่ผมไม่อยากฟังและทำให้ผมรู้สึกแย่ที่สุดในชีวิต "เราคบกันมานานแล้วนะ จนเราคิดกับเหมียวแบบ"เพื่อนสนิท"เราอยากคบแบบเพื่อนสนิท" อึ้ง!ครับอึ้ง! ในสมองของผมลวนเล อะไรกันเพื่อนสนิทหรอ ทำไมอ่ะ ตลอดเวลาที่ทุ่มเทมาถึงแม้จะไม่เต็มร้อยในบางครั้งแต่ว่าเพื่อนสนิทหรอ! แล้วที่ผ่านมาเรียกว่าอะไรอ่ะ นั่งจับมือตอนดูหนัง ดูหนังกันรอบดึก กินข้าวตอนเย็นด้วยกัน กลับบ้านด้วยกัน ไปไหนมาไหนด้วยกัน เพื่อนสนิทหรอ? เพื่อนสนิทเค้าทำกันแบบนี้หรอ? ทำไมๆๆๆๆๆ ในสมองของผมคิดไปต่างๆนาๆเท่าทีหัวของผมจะคิดได้ เทอก้ตอบกลับมาว่า"ขอโทษ เราขอโทษจิงๆ เกลียดเราเลยก็ได้" เกลียดหรอให้เกลียดหรอ ถ้าเปนคนอื่นผมคงจะเกลียดไปแล้ว แต่เพราะเปนเทอ ผมเกลียดเทอไม่ลง เกลียดไม่ได้ ไม่รู้ว่าเพราะอะไรแต่ผมเกลียดเทอไม่ได้ ผมไม่เข้าใจความคิดของเทอ และเทอก็ตอบกลับมาว่า"ตอนนี้เรายังไม่อยากคบจริงใจกับใคร"
OKก็เข้าใจว่าพึ่งเลิกกับแฟนมา แต่ทำไมต้องให้ความหวัง ถ้าให้ความหวังแล้วก็น่าจะบอกว่า ดูไปก่อนไม่ได้หรอ แต่ดันตอบกลับมาว่า"เปนเพื่อนสนิทดีกว่า" ผมไม่เข้าใจ ไม่เข้าใจๆ ถึงตอนนี้ผมก็ยังไม่เข้าใจ เรื่องราวเรื่องนี้ยังมีความลับอีกมากมายแต่ผมไม่สามารถบอกได้นั้นเปนเหตุผลส่วนตัวที่ผมไม่อยากจะบอก ผมไม่สามารถเขียนลงในนี้ได้ และไม่อยากให้ใครรู้ จนถึงวันนี้ วันที่7ธันวาคม ผมก็ยังทำใจไม่ได้ ทุกๆครั้งที่ผมยิ้มอยากให้รู้ว่าผมไม่ได้ยิ่มอย่างมีความสุข แต่เปนเพียงความสุขที่บดบังแทนความเศร้าให้น้อยลงเฉยๆ ทุกครั้งๆที่ผมเฉยๆนั้นแหละ คือเวลาที่ผมเจ็บปวดมากที่สุด และเวลาที่ผมอยู่คนเดียวคือเวลาที่ทุกๆนาทีของผมจะนึกถึงเรื่องนี้ ผมพูดได้เต็มปากเลยว่าทุกๆนาที ไม่ว่าจะอยู่ไหนไม่ว่าจะอยู่ยังไงถ้าผมอยู่คนเดียวผมก็ยังคิดแบบนี้ และคิดอีกอย่างคือ"เราคิดถึงเทอนะ รู้มั้ย^^" December 06 First Love But Is'n First Love & End Of Love(Ep.1) เห้อ.............ไม่ได้นอนมา2วันวันนี้วันที่3แย้ว รุ้สึกแย่ๆ ไงก็ม่ายรุ้ เรื่องแย่ๆจิงๆมันไม่ได้เปนวันนี้หรอก เรื่องมันเกิดเมื่อวานซืน เทอคนที่ได้ซึ่งว่า"รักแรก"และ"รักหมดใจ"ของผมคนแรก ได้บอกกับผมได้แค่เพื่อนสนิท จุดเริ่มต้นของเรื่องราวต่างๆมันเกิดขึ้นเมื่อประมาณ 6 ปีที่แล้ว ตอนที่ผมอยู่ชั้น ป6 ผมอยู่ รร พร้อมพรรณวิทยา รร ของผมเปง รร ชายล้วน มี นร ญ อยู่อีกฝั่งของ รร เปงเครือเดียวกัน(ปัจจุบันรวมกันแล้ว) ผมก็ชินกับการอยู่กับผู้ชายจำนวนมากมานานไม่เคยได้ยุ่งกับผู้ ญ สักเท่าไหร จนมาวันนึงผมได้ไปหาเพื่อนสนิทผมที่รู้จักกันตั้งแต่ อนุบาล3 (ปัจจุบันอยู่ยังอยู่ข้างๆห้องกัน) เค้าเรียนพิเศษวันเสาร์เช่นเดียวกับผม แต่เค้าเลือกเรียนเสริมวืชาCom แต่ผมเรียนพละ ผมเลยไปหาเพื่อนที่ห้องคอมมันทำให้ผมเจอผู้หญิงคนนึงที่ทำให้ผมรู้สึกแปลกๆในใจของตัวเอง ที่ซึ่งใครๆเรียกกันว่า"รักแรกพบ"
นั้นเปนครั้งแรกที่ผมรู้สึกแบบนั้นตลอดเวลาที่ผมเกิดมา ใครๆก็คงคิดว่าเปนรักเด็กๆ แต่มันไม่ใช่ ผมยอมเปลี่ยนวิชาเสริมจากพละ มาเปนComทั้งๆที่ผม เรียนพละตั้งแต่ ป1 แต่ผมยอมย้ายไป เพื่อผู้หญิง1คน แต่ผมก็ม่ายด้ายคิดอะไรมาก ผมก็เลยย้ายตามเพื่อจะได้เหนหน้าเทอคนนั้น(บ้าดีเนอะ ^^ )มันก็สมใจอยากผม จนมาวันนึงเพื่อนสนิทของผมมาบอกกับผมว่า"เห้ยเหมียว เราชอบ......ว่ะ(ขอไม่เอ่ยนามนะฮะ)" ผมก็นะด้วยความเปงสุภาพบุรุษหรือโง่ก็ม่ายรุ้ก็ตอบไปว่า"หรอ ก็จีบดิเด๋วช่วย เด๋วขอเบอร์ให้(เลวตั้งแต่เด็กเลยเรา T^T)" ทั้งๆที่ผมก็ชอบ แต่ผมก็ยังยอมให้มันได้ ไม่ว่าจะด้วยอะไรก็ตามผมยอมเปนคนหลีกทาง
แต่มันดันทำตัวปังยาอ่อน ตัวเองเปนคนจีบ ดันให้ผมเปนคนขอเบอร์ ขอเบอร์ไม่พอให้ผมโทรคุยให้ให้ผมเปนล่าม จนมันทำให้ผมเริ่มรู้สึกอยากแย่งขึ้นมา แต่ผมก็ม่ายกล้า เพราะเรายอมหลีกเอง จนจากแค่ความรักเด็กๆกลายเปนความจริงใจ ทุกๆครั้งที่เพื่อนผมไปคุยกับเขา ผมรู้สึกตะหงิดๆในใจ แต่เราก็ทำอะไรไม่ได้ จนทำให้ทั้งคู่รักกัน ด้วยน้ำมือของตัวเอง ถึงเขาจะเปนรักครั้งแรกของผม แต่ผมก็ไม่ใช่รักครั้งแรกของผม แต่ดันเปนของเพื่อนผมซะงั้น ทั้งๆที่มันแทบไม่ได้ทำอะไรเลย งง เนอะ พรุ่งนี้ต่อๆๆๆ วันนี้ว่าจะไปเดินเล่นข้างนอกซะหน่อย เด๋วมาต่อกันพรุ่งนี้น้า July 24 เหนื่อยจิงๆกลับมาแล้วกับการเข้าค่าย เหนื่อยจิงๆกับการเข้าค่ายครั้งนี้ เมื่อวันหยุดที่ผ่านมาผมได้ไปเข้าค่ายที่จังกาญมา เช้าวันที่21ตอน6โมงผมก็ไปรอพี่ที่หน้า รร พอดีวันนั้นห้องของผมเค้าไปทำบุญกัน
 ผมก็เลยนั่งคุยกับเพื่อนสักพักถึงจะนั่งรถไปต่อรที่สายใต้ ตอนแรกรุ่นพี่บอกว่านั่งรถแป๊ปเดวก็ถึง ที่ไหนได้2ชมนิสๆกว่าจะถึงมันแสนจะเบื่อจิงๆ  ในรถก็ไม่มีอะไรทำ หลังจาก2ชมผ่านไปก็มาถึงเราก็มาถึงจ.กาญกัน ไปถึงม่ายรุ้จักใครเลย มีแต่คนหน้าใหม่ๆงงเลย ยังดีที่รุ่นพี่ฝากคนให้ดูแลผมผมก็เลยรู้จักกับคนดูแลแล้วก็ค่อยๆรู้จักทีละคนจนครบ34คน ไปถึงก็เริ่มจากกินข้าว พอกินเสดซ้อม ซ้อมเสดกินแล้วกิจกรรมเล็กๆน้อยๆ แล้วก็ถึงเวลาอาบน้ามนอน แต่เราไม่นอนกัน เราเล่นไพ่ นี้คือกิจกรรมของไอหนุ่มนักคาราเต้ กร๊ากๆๆ เล่นเสดกว่าจะนอนก็ตี1กว่าๆเริ่มวันที่สองโดยการวิ่งจากที่ซ้อมไปสะพานข้ามแม่น้ำแควตื่นตี5.30จะบ้าตายนอนก็นอนแป๊ปเดว
 แถมลงมาที่สนามช้าโดนทำโทดอีกจะบ้าตาย และแล้วก็เริ่มเรื่องจำเจเช่นเดิม กินข้าว ซ้อม กินข้าว ซ้อม กินข้าว กิจกรรม อาบน้าม เล่นไพ่ 5555+ คืนนี้ก็คงเปนคืนสุดท้ายที่เราได้กลับ กทม แล้วจิงๆก็ดีใจนะแต่ลึกๆก็เศร้าเหมือนกันที่จะจากกับเพื่อนๆแล้วถึงแม้จะรู้จักกันในเวลาสั้นๆก็ตาม แต่งานเลี้ยงย่อมมีวันเลิกรา ทำใจซะวันสุดท้ายก็มาถึงเริ่มต้นของวันเช่นเดิมวิ่งแต่วันนั้นเกิดฝนตกเลยงด ไปซ้อมในโรงยิมแทน วันนี้เปนวันของการรู้เทคนิคต่างๆ ดีจิงๆเลยวันนี้
 หลังจากจบการซ้อมก็ขึ้นไปจัดของอาบน้ามเตรียมกลับ กทม แต่ยังไม่กลับกันไปเที่ยวน้ามตกเอราวัณต่อ หนุกจิงๆเลย หุหุหุ ได้เล่นน้ามกับเพื่อนๆก่อนจากหลังจากเล่นกันมาพอสมควร ก็ถึงเวลากลับทีพักแยกย้ายกันกลับบ้าน เวลาอำลาก็มาถึง แต่เราก็แลกเบอร์มือถือกับคนที่สนิทๆกันแล้วเดวก็คงได้คุยกัน เวลาน่าเบื่อมาอีกแล้ว นั่งรถกลับ กทม 2ชมผ่านไปก็มาถึง กทม หลังจากแยกย้ายกับรุ่นพี่แล้วก็กลับบ้าน อาบน้ามนอน เห้อ....... เหนื่อยจิงๆค่ายนี้แต่ก็จะจำความทรงจำดีๆไว้นะครับ ปล.ขอโทษเพื่อนทุกคน/4ด้วยนะที่ไม่ได้ไปวัดด้วยโอกาสหน้าละกัน
รักและคิดถึงทุกคนก๊าบ |
|
|||||||||
|
|
